ذخیره مزایای پایان خدمت،تحلیل جامع بند 6 ماده 148 قانون مالیات های مستقیم

ماده ۱۴۸ قانون مالیات‌های مستقیم یکی از کلیدی‌ترین مواد قانونی برای تمامی فعالان اقتصادی در ایران است، چرا که به تشریح هزینه های قابل قبول مالیاتی می‌پردازد. شناسایی صحیح و قانونی این هزینه‌ها، تأثیر مستقیمی بر کاهش بار مالیاتی مؤدیان دارد. در این میان، آنچه برخی فعالان و حسابداران از آن تحت عنوان “بند ۶ ماده ۱۴۸ قانون مالیات های مستقیم” یاد می‌کنند، در واقع به بند ۲، قسمت ‘و’ (جز و) از همین ماده اشاره دارد. این بند به طور مشخص، شرایط پذیرش ذخیره مربوط به حقوق بازنشستگی، مزایای پایان خدمت، خسارت اخراج و بازخرید کارکنان را به عنوان یکی از هزینه های قابل قبول مالیاتی روشن می‌سازد. درک دقیق این مقرره برای مدیران مالی و حسابداران جهت بهینه‌سازی مالیات پرداختی و رعایت کامل قوانین، ضروری است.

“بند ۶ ماده ۱۴۸ قانون مالیات های مستقیم” چیست؟

“هزینه‌های استخدامی متناسب با خدمت کارکنان براساس مقررات استخدامی مؤسسه به شرح زیر:…و- معادل یک ماه آخرین حقوق و دستمزد و همچنین مابه‌التفاوت تعدیل حقوق سنوات قبل که به منظور تأمین حقوق بازنشستگی و وظیفه و مزایای پایان خدمت، خسارت اخراج و بازخرید کارکنان مؤسسه ذخیره می‌شود. این حکم نسبت به ذخایری که تاکنون در حساب بانک‌ها نگهداری شده است نیز جاری خواهد بود.”

همانطور که اشاره شد، منظور از “بند ۶ ماده ۱۴۸ قانون مالیات های مستقیم”، غالباً بند ۲، قسمت ‘و’ این ماده است که در بخش هزینه‌های استخدامی قابل قبول قرار دارد. متن دقیق این بند به شرح بالا است.

این ماده قانونی به وضوح اجازه می‌دهد که بخشی از تعهدات آتی کارفرما در قبال کارکنان، تحت شرایطی به عنوان هزینه های قابل قبول مالیاتی در سال جاری شناسایی شود.